Co się dzieje, gry ludzie od niezależnych planszowych RTS’ów biorą się za te, które są rozlokowane na dużych mapach? Dzieje się w miarę dobrze, ale nie dla graczy. Gracze knują, palą, łupią i doprowadzają na skraj załamania nerwowego, nawet, jeśli nie można było się tego po tobie spodziewać. Prezentuję wam Stronghold: Kingdoms, grę niezależnego studia brytyjskiego o nazwie Firefly, którego dorobek pokrył całe spektrum rozczarowań i zachwyceń.
Oglądałem przypadkiem film na YouTube, który pokazał mi czym ta gra jest. Słyszałem w Internecie głosy, mówiące, że gra jest niezła. Na Twitterze pracownicy Firefly Studios pisali, że bardzo dobrze im się gra. Pomyślałem, jak będę miał okazję to zagram i zobaczę, co ma do zaoferowania. Sporym było moje zdziwienie, gdy okazało się, że nie ukazuje ona nic nadzwyczajnego i innowacyjnego. Ta mieszana rozczarowania i rozpaczy, które towarzyszyły mi od trudnych początków.
Techland to jedna z niewielu firm produkujących gry na polskim rynku. Jest to także jedna z niewielu firm, która wyhodowała sobie marki, które ją sprzedają. Call of Juarez, Dead Island. Ale robią też gry, które dostarczają drobne zastrzyki gotówki, ale nie są ani wybitne, ani nagłaśniane. Jedną z nich jest młodszy brat gry nail’d, Mad Riders.
Wiele starszych graczy uważa, że gry jakiś czas temu były trudniejsze. Starszych, bo reszta nie ma podstaw, aby tak twierdzić, brak punktu odniesienia. Osobiście muszę się jednak nie zgodzić, ponieważ stawanie się gier łatwymi, moim zdaniem, związane jest bardziej z doświadczeniem i przyzwyczajeniem niż trudnością gier, ale nie tylko. Pozwólcie, że przedstawię wam dwa główne oskarżenia kierowane w stronę trudności gier wideo.
Jakiś czas temu dodarło do mnie, że nie potrafię przeżywać filmów, książek czy gier. Po prostu nie mają na mnie emocjonalnego wpływu, zazwyczaj. Jakiś czas temu zmieniło się to dzięki facetom od licencji, czyli studiu Telltale Games. Wyprodukowali oni “The Walking Dead Season 1″, grę opowiadającą o dramatycznej walce tych, którzy przetrwali w świecie opanowanym przez tajemniczą zombie apokalipsę.
Wiele osób narzeka na to, że w grach z gatunku FPS fabuła spada na drugi plan, a całą wagę przykłada się do trybu multiplayer. Z tego samego powodu dostało się też grze Battlefield 3. Podczas gdy tryb multiplayer, najbardziej rozbudowany i złożony spośród obecnie dostępnych gier, dostawał szalenie wysokie oceny, to na trybie single nie pozostawiono suchej nitki. A szkoda, bo gra zasługuje na docenienie.
So called “indie” games are the hottest titles on the market. But some things make me wonder. First of all, how much independence we need to call a game “independent”? Secondly, from whom do we need independence? Last, but not least, why they are so popular after all? I can’t provide you with the answer for the third question as it seems to be matter of taste, but I can, with help of Corey Rollins, CM of Klei Entertainment, give answer to the rest.
Od premiery Battlefielda 3 minęło już dość dużo czasu. Większość graczy osiągnęła już poziom, co najmniej, pierwszego pułkownika. Ja osiągnąłem go po ponad 45 godzinach grania i mam zamiar podzielić się moimi spostrzeżeniami. Gra zrywa z tym co prezentował Battlefield: Bad Company 2, na rzecz powrotu do korzeni, czyli Battlefielda 2 z 2005 roku, w którego przegrałem wiele godzin. Muszę przyznać, gra się przyjemnie, ale razi kilka drobnostek.
Gry “indie”, niezależne, cieszą się wielkim wzięciem. Zastanawia mnie tylko kilka spraw. Po pierwsze, ile tak naprawdę potrzeba niezależności, żeby nazwać grę niezależną. Po drugie, od kogo ta niezależność musi być. Po trzecie, dlaczego są takie popularne. Co prawda nie potrafię dopowiedzieć na trzecie pytanie, ale mogę na pierwsze i drugie z pomocą CM Klei Entertainment.
Wiem, że nikt tego nie czyta, ale ja się nie poddam :)
Za pomocą QuickPress informuję, że muszę sobie zrobić wakacje od wakacji, przygotować się do studiów, a mój kolejny wpis pójdzie z nowego komputera, jak go już będę miał, to napiszę i poinformuję o tym świat.
[UPDATE 1: 31.08.2012]
A może jednak wcześniej zacznę pisać? Na myśli mam kilka kolejnych dni.
